Rei is het Japanse woord voor een formele buiging, gebruikt bij veel Japanse vechtsporten om een trainingssessie te openen en te sluiten en om andere momenten in een les te markeren, zoals voor en na partneroefening. Het is een gebaar van wederzijds respect in plaats van een religieuze of louter ceremoniële handeling, in gelijke mate gericht aan de trainingsruimte, de instructeur en trainingspartners.
Een gewone les begint met een buiging richting de voorkant van de dojo, soms richting een symbolische foto of kalligrafie, gevolgd door een buiging naar de instructeur, vaak geïntroduceerd als onderdeel van de formele opening van de sessie. Partneroefeningen worden meestal omkaderd door een buiging aan het begin en einde, ter erkenning van zowel de uitwisseling die gaat plaatsvinden als de inspanning die net is gedeeld.
De precieze gewoontes verschillen per stijl en school, waaronder hoe diep de buiging is en of hij staand of knielend wordt uitgevoerd, dus nieuwe leerlingen leren de lokale gewoonte over het algemeen simpelweg door in hun eerste lessen te kijken en mee te doen. Rei is nauw verbonden met de bredere etiquette die is samengevat in de dojo kun van een school. Zie ons vechtsportoverzicht voor meer over trainingscultuur en etiquette.